They just stand there like this.
They cross their arms and stare you down and drink and moan and diss.
Nederland is een land van een ''doe maar gewoon..'' mentaliteit. Extravagantie in kleding of gedrag wordt niet erg gewaardeerd en mede daarom zien veel bands een bezoekje Nederland als de kans eens te genieten van een blowtje of een biertje teveel en met halve kracht voor een saaie zaal de set af te werken.
Gelukkig is er in iedere scene of plaats een alternatieve beweging, dus ook in de alternatieve scene zou je zeggen; waar de gemiddelde bezoeker is aangeleerd zijn benen op de grond te houden en zijn armen alleen uit elkaar te halen als er geklapt moet worden kiezen steeds meer voornamelijk jeugdige fans voor een meer passende houding: het opgaan in de muziek.
Een hele omslag,zelfs ondergetekende moest tijdens zijn eerste concert even wennen dat alle energie die vrijkomt bij het luisteren van muziek nu ook eindelijk geuit kon worden. De basis begint bij iets waar wij als oer Hollanders nooit echt sterren in zijn geweest; je overgeven aan het ritme. Hier is waar alle theorie ophoudt en praktijk begint!
Na deze simpele introductie van de situatie kunnen we persoonlijker dingen gaan beschrijven; de gemiddelde Nederlander bij een alternatief concert is tegenwoordig ofwel een schreeuwerige houten klaas of een springerige adhd-aandachtstrekker.
Een onwerkbare situatie: arrogante saaie mensen die iedere actie behalve stilstaan,bier consumeren en luisteren volledig afkeuren gemixt met individuen die denken dat de wereld daadwerkelijk om hun eigen ikje draait en dus de tent volledig willen afbreken zodra de muziek ze bevalt(of juist niet..).
Is er dan geen enkele hoop voor de Nederlandse muziekscene? Natuurlijk wel, de twee vorige voorbeelden waren volstrekt overtrokken stereotypes van de twee uiterste van het publiek. De grijze lijn tussen de twee kunnen we praktisch gezien plaatsen op dat punt waar de heen en weer vliegende massa het braaf luisterende muziek met een per abuis geplaatste elleboog raakt; the clashing point of two opposites. Nu is er natuurlijk nog een derde categorie, de alternatieveling die zich tussen de ritmeloze adhd boeren en de saaie luisteraars in bevind en liever daadwerkelijk zijn houding op de muziek afstemt. Een dansje hier,een pitje daar en altijd de band met hun houding en muziek de lijnen laten uitzetten in plaats van een standaardritueel of onemanshow uitvoeren.
Toch moeten we deze derde groep niet teveel ophemelen, dit zijn namelijk vaak de arrogante alternatievelingen die neerkijken op hun mede-concertgangers en vooral nooit een helpende hand of ''instructies'' zouden aanbieden. Hier wil ik vandaag een eind aan maken: als doorgewinterde concertganger, fervent danser en fanatieke stagediver wil ik een handreiking bieden aan ieder die zich probeert een houding te geven in de wondere wereld der concerten!
Nadat ik eerder een ''stagedive'' guide schreef(die overigens helaas verloren is gegaan in de censuurrage van last.fm) zou ik bij deze wederom het dialoog willen openen met de gemiddelde concertganger en zo uiteindelijk streven naar een wereld waar iedereen op haar eigen manier kan genieten van muziek en glazen flesjes in moshpits, stagedives op The Kooks en stilstaand publiek tijdens een uptempo song definitief tot het verleden behoren!
Afsluitend twee muzikale omlijstingen, de eerste een mooie introductie van de huidige staat van ''de scene'', de tweede een perfect voorbeeld dat britpop soms helemaal niet bedoelt is om op stil te taan...she was dancing like she had a beat in her brain,she was dancing like she might never again!
The Rapture- Whoo! Alright! Yeah Uh-Huh!
http://www.youtube.com/watch?
Pete and the Pirates-Bright Lights
http://www.youtube.com/watch?
waar blijven de blogs? [':
BeantwoordenVerwijderen