Liefde is... (een terugblik op twee jaar persoonijke liefdesgeschiedenis)

Liefde is zo pijnlijk,zo kwetsbaar,zo gevoelig.

In twee jaar heb ik ongeveer iedere vorm van jeugdliefde meegemaakt,wether it be by personal experience or a close friend. Van de vluchtige puberverliefdheid tot het ''wow we're the one!'' gevoel. Het pijnlijke is dat the cycle never ends, het lijkt alsof een relatie op de leeftij 17-23 gewoonweg gedoemd is als het te mooi is.

Als je ouders,schoonouders,omgeving of de afstand tussen jou en je vriendin het al niet kapotmaken, dan vind hij of zij wel een betere[gemakkelijkere,want gemak is het kernwoord in deze samenvatting] optie.

Dit klinkt natuurlijk enorm pessimistisch en het cliche dat ''love sucks'' heeft iedereen al veel te vaak gehoord, maar de keiharde realiteit is wel dat hoe leuker het lijkt,des te harder het misgaat...

Ik zelf heb een hoop geleerd de afgelopen twee jaar. Na twee eerdere relaties waarin ik leerde omgaan met verlieftheid en met relaties gebaseerd op vriendschap(twee uitersten naar mijn mening) had ik daarna het geluk(?) iemand tegen te komen bij wie het puzzelstukje volledig paste; een uniek band en vanaf praktisch de eerste blik een verlieftheidsgevoel wat genoeg was om iedere tegenslag lachend aan te gaan. Helaas stapelde die tegenslagen zich wel op; mevrouw had nogal wat problemen met de waarheid in iedere vorm van het woord en kon ook al niet zo goed mensen kwetsen. Eigelijk kun je stellen dat de ontmoeting in utrecht twee jaar te vroeg kwam: de afstand,situatie en haar eigen persoonlijkheid waren nog te onmogelijk voor de potentie die er al direct bleek te zijn.

Dit klinkt natuurlijk best neutral achteraf,maar voor ik deze conclusie schreef heb ik natuurlijk ook minstens 500 keer me toch naief weer tegen de stroom ingegooid om toch alles en iedereen,vooral haar, te bewijzen dat het WEL kon. Helaas ging het alle keren ook weer net zo hard fout en daarom nogmaals mijn excuses naar al mijn vrienden die eindeloos dezelfde verhalen aan hebben moeten horen over the same old shit.

Het pijnlijke is, om op het algemeene onderwerp terug te komen, dat liefde niet te analyseren is. Een proces gestuwd door hormonen laat zich niet bedenken,slechts kapotdenken. Hierdoor is het zo ongelofelijk moeilijk om te juiste keuzes te maken en zo gemakkelijk de verkeerde adviezen/gevoelens te volgen dat zelfs ik sommige keuzes van andere vergeef, hoeveel pijn deze keuzes me dan ook gedaan hebben.

De kern is namelijk dat je als je zo ver terug beredeneert als dat keuzes in de liefde gemaakt worden op basis van omstandigheden, je omgeving en (het gebrek aan?) alternatieven, dat je eigelijk niet kunt stellen dat iemand ''foute'' of ''goede'' keuzes maakt en dat je ze niet perse daarop kunt beoordelen. Heel grof gesteld zijn er gewoon verschillende type personen en pakt ieder situaties op zijn eigen manier aan. De kern is gewoon iemand te zoeken die situaties zo aanpakt dat ze het beste bij jou past, zodat je daarna een mooie toekomst op kunt bouwen.

Om het toch weer even persoonlijk te maken; hier zit bij mij dan weer een moeilijk knelpunt; het meisje tot wie ik me het meest verbonden voel heeft helaas problemen met liegen, haar emoties eerlijk uiten,voor moeilijke keuzes kiezen..the list goes on. Eigelijk zou je kunnen stellen dat alles dus eigelijk gedoemd from the start is als je iemand bent die best ''moeilijk'' is en enorm veel waarde hecht aan de waarheid omdat hij te naief is om leugens te doorzien...shit,dat bedacht ik me dus ook afgelopen jaar regelmatig als het weer eens misging. Wat doe je dan? Je afvragen of je niet misschien beter bij iemand anders kunt gaan passen? Helaas werkt het bij iemand passen volgens mij nogsteeds op basis van het puzzelstukje; je affiniteit met iemand liggen net zo hard vast als je persoonlijkheid en hoe je je leven leidt; je kunt het wel veranderen maar nooit bewust.

''There's no preventative, directive or safe approach for living. We each know our own fate. We know from our youth how to be treated, how we'll be received, how we shall end. These things don't change. You can change your clothes, change your hairstyle, your friends, cities, continents but sooner or later your own self will always catch up.''

-Lee Ranaldo

Kortom; my lovelife is fucked.

Laten we dit verhaal dan maar direct afsluiten op dat heugelijke feit, al is er zelfs hoop voor mij; het meisje kon zo slecht kiezen en had zon moeite met randzaken; die randzaken verdwijnen langzaam en ze heeft zo slecht haar keuzes gemaakt dat ze straks (op mij na? maybe?) bijna geen keuzes meer over heeft, is that fate at work right there?

Let's find out in August.


I know a place we can go where you'll fall in love so hard that you'd wish you were dead...


The movie unreeling, about to begin...



I havn't said too much have I?
There are things you should keep to yourself...

Silence.

Silence hurts more than lies do, it's really weird to think of it but somehow iff someone lies to you for so long, you start to appreciate the fact that they do and prefer that above just losing them completely.

The irony of it all is tho, that lies are the biggest enemy of love in it's purest form. The lies started from the beginning, but only were aimed at me since the day the relationship ended. But did the feelings ever end? It seems they didn't.

Iff the lies only appeared when the relationship was over, which part of the ''I still feel for you, I want it to work, I want you back'' was a lie? Everything? Nothing?

These thoughs can keep you up at night, can haunt you at every descision you make and will always make you wonder; was she it, or was she just trying to play with your heart?

I'd like to know, without knowledge there is no clearence of mind, no acceptance and by that no future....

Zo naief..

Zo verschrikkelijk naief....

Wat als het type bij wie je het best past, niet in staat is om de stap te maken richting relatie met je?

Wat als het type bij wie je het best past, te laf is om te stoppen met acteren en dus haar hele leven liever ''oke'' vind dan van haar echte leven de wereld maakt waar ze in haar dromen onbewust zo naar verlangt...

Moet je die dan nog proberen te overtuigen? Of hopen dat dat besef onbewust met de jaren wel inzakt?

Zucht...

Mooi mooi mooi

zo verschrikkelijk mooi....onbeschrijfelijk!